Кольскі паўвостраў
Паўвостраў знаходзіцца на поўначы Расіі за Палярным кругам, сярод гор, тайгі і тундры. Мы з Насцяй натхняемся суровай прыродай, купляем адзенне і базавы рыштунак ды выпраўляемся ў першую самастойную вылазку ў дзікую прыроду.
Неверагодна складаная кнопка змыву ў самалёце:
Аэрапорт стаіць пасярод бясконцых ялін. Ніколі не бачыў столькі ялін. Яліны, яліны, яліны.
Прыехалі ў Кіраўск. З гатэля відаць Хібіны. Горы плоскія і адносна невысокія. Найвышэйшы пункт Хібін — Юдычвумчорр, каля 1200 м.
Выходзім у першы хайк. Па дарозе ад горада ездзяць грузавікі:
У гарах шмат радовішчаў апатыта-нефелінавых руд. Галоўнае прадпрыемства горада — камбінат «Апатит», у якога ў гарах тры вялікія руднікі. З руды атрымліваюць сыравіну для вытворчасці фосфарных угнаенняў, алюмінію, соды і цэменту.
Звярнулі з галоўнай дарогі ў бок закінутага малібдэнітавага рудніка, а тут вялізны брод:
Штош. Першы паход скончыўся амаль не пачаўшыся. Абяцаем сабе вярнуцца ў будучыні. Галінкі па дарозе:
Ідзём далей па дарозе для грузавікоў. Па баках цякуць стыхійныя рэкі. На пачатку лета ў гарах яшчэ шмат талай вады:
Насця:
Мядзведзь:
Відаць наш гатэль Тырвас — гэта цэлы санаторый у гарах. Ёсць спа і басейн з відам на горы, куды мы, вядома ж, не хадзілі.
Від з гатэля:
Набярэжная:
На наступны дзень пайшлі ў хайк да Блакітных азёр:
Сапраўды блакітныя :-)
Горад акружаны сопкамі:
Пайшоў дождж. Было вельмі атмасферна:
Кіраўск:
Горад вырас з рабочага пасёлка, які будавалі пры апатытавых распрацоўках. У 1931 годзе ён атрымаў статус горада, а да 1934 года называўся Хібінагорск.
Спускаемся ў горад:
У горадзе ёсць музей горнага камбіната з вялізнай калекцыяй прыгожых мінералаў. У нас было паўгадзіны на агляд музея, таму мы зноў паабяцалі вярнуцца:
Увечары садзімся ў цягнік да Мурманска:
Возера Імандра:
Кладзёмся спаць. Так выглядае палярны дзень, калі сонца не заходзіць за гарызонт. У Мурманску палярны дзень пачынаецца 21 мая і заканчваецца 23 ліпеня. Гэты факт неверагодна перафарматаваў мне галаву. Раю кожнаму аднойчы гэта адчуць.
Зранку прапускаем Мурманск, бяром машыну і едзем у Церыберку — адно з самых даступных месцаў на арктычным узбярэжжы Расіі. Сяло вядомае з XVI стагоддзя як паселішча рыбапрамыслоўцаў. Яно пачало набіраць папулярнасць у турыстаў пасля здымак фільма «Левіяфан» у 2014 годзе. Фільм, дарэчы, цяжкі і спусташальны, але зняты добра.
Ехаць тры гадзіны. Па дарозе бясконцая тундра:
Большая частка дарогі была грэйдэрам, але асфальт ужо пачыналі класці.
Засяляемся ў новай частцы пасёлка:
Ідзём да акіяна:
Як можа называцца гэты бераг? Вядома ж, «Яйкі дракона»!
Прабіраемся па валунах:
Паўночны Ледавіты акіян!
Мой другі акіян пасля Атлантычнага:
Неверагодна прыгожа:
Від на новую Церыберку:
Яйкі паўсюль:
Мясцовыя расказваюць, што нядаўна ў наваколлі бачылі мядзведзя. Ігнаруем папярэджанні і ідзём у тундру:
Прывязаліся сабакі:
Ужо каля 23 гадзін. Неверагодна прыгожа!
У Запаляр’і ўся «ноч» — залатая гадзіна:
Вадаспад:
Проста прыпаркаваўся, а нібыта здымаеш аўтарэкламу:
У старой Церыберцы яшчэ захавалася атмасфера старога паселішча. Новыя гатэлі і рэстараны гэтую атмасферу не берагуць.
Так выглядае палярны дзень на краі свету. Сонца апускаецца да гарызонту, проста плыве ўздоўж яго і ўзыходзіць з супрацьлеглага боку.
На наступны дзень было дажджліва:
Палазілі па закінутай школе:
Пагулялі па тундры:
На зваротным шляху сустрэлі лісічку, якая выпрошвала ежу:
У Коле калі п’юць, то толькі колу.
Мядзведзь з пармезанам!
Пасля паездкі мы з Насцяй улюбіліся ў горы і прыроду поўначы. Гэта суровы край: тут холадна, мокра і небяспечна, але неверагодна прыгожа. Абавязкова вернемся.
17‒20 чэрвеня 2021